Caught In A Whirlwind...

Hello all..
Aaaalll riiiiggtt... In my previous post I told you guys that I landed an interview at Sutera Harbour but have not heard from them in a while right? I had quite forgotten about it until yesterday. I was at UiTM KK (where I must add, I was 'bounced' from one building to another like a ball trying to find the person that can actually certify true copy my Diploma) when my friend told me that I had 2 missed calls (my phone was in the car). I decided to call back and found out that it was from Sutera Harbour. Terkejut.. Taaaarrriiikk nafas panjang2..

I hung up and called up Miss T from MarCom. Excited pun ada, takut pun ada. This conversation took place between my heart and mind:

Heart: YAAAAaaayyyyy!!!!
Mind: Shhhhhh!!! Diam2 la! Lu excited lebih ni apahal?
Heart: Mesti la excited, manatau dapat tu ker.. *Belum abis cakap*
Mind: Aaaaahhhhh, teda! Jan lebih2. Manatau dia mo bagitau yang ko inda dapat. Neh, neh, neh...
Heart: Ah ko ni geng, negatif betul... *Mulut muncung sedepa duduk diam2 di corner. Merajuk*

So what really happened is that I was referred to Miss F from HR and she informed me that I got the job and was I able to start on the 1st of October 2012? Ter'nganga' sy sekejap tengo handphone sy. Seriously? I told her that I would swing by at Sutera to discuss the matter with her because during the interview Madam M did not inform me anything about the salary, benefits, etc.

I applied for a Level 5 position but was given a level 4 position instead. I couldn't believe my ears. I STILL can't believe it up to this moment actually. Sampai tahap sy fikir,"Entah2 dia silap cakap kali tu kan kemarin?". Part of me felt excited and happy while on the other hand I'm petrified.. I don't know the first thing about what a MarCom Executive actually does. I know Marcom interacts with the media and manages the hotel's online social ones but surely it's more than just updating Twitter and Facebook status.

Miss F told me that 'at my level' I'm in charge of 'all 3 properties' (I guess maybe that means Magellan, Pacific & Marina/Golf). It's overwhelming. Umpama sy ni baru pandai floating dalam bath tub, kira mo belajar berenang dalam swimming pool tapi kena humban dalam laut dalam dan kena suruh berenang. Self-doubts crept into my conciousness, bulih kah sy ni? Silap2 Coordinator sy lagi ada experienced dari sy. I'd look like a fool! Tambahan lagi sy ni pemalu tau tau tau. Directors tanya soalan "How are you?" pun sy bulih stumble over my words. So tell me, how can I not feel doomed?

Don't get me wrong, I'm not complaining. It's just a case of the jitters I guess. As I said before I'm happy and honoured to get this opportunity. I know there must be a reason why I got this job eventhough at each stage it didn't seem like I had a chance. I mean can you blame me? Look at the odds:

I had absolutely no experience in S&M (not of the kinky kind, sorry) let alone in MarCom.
I had no one to recommend me, I just sashayed *okay tipu* suka2 over to the HR department and handed over my resume.
Madam M said herself during the interview that she was hesitant in giving me the job because I am a single mother.

Yet,

I was called for an interview on the day that I had already applied leave for Sophie's appointment.
I was out of the office when I was called about the job offer yesterday so I was able to swing by and to to Miss F about the benefits and what not.
I was inspired to forward one of my blog post to Madam M in my final attempt to get this job. Iya lah, interview sudah hancur, tunjuk hasil kerja jak la.

Dipermudahkan segalanya. Macam meant to be kan? Macam lah.. Now my dilemma is to resign while fulfiling a month's notice or not? Sy rasa bersalah sama my FC if I resign without a month's notice. Then again, SH pun mau sy start kerja ASAP. Pening kepala sy.

Well, I guess this is all for now. Working time! Cheers peeps. Will keep you posted.

Love,
Phoebe

Ramblings Of A Bored Phy...

Hi there..
Sy benci la, bila sy ada idea mo blog, tiada pula masa sy mo type. Maka sudah reka2 ayat fantastic, witty and funny (blearrrgghh..) lg tu in my head. Siap dengan tajuk yang menarik lagi. By the time sya ada masa sudah mo type sy tiatau sudah apa topic sy yang sy mo cerita awal tadi. Mulau betul. Apakan daya, otak sy sudah kena culik alien. Serious cepat lupa sekarang ni. Susah hati sy tau..

As I was saying, sekarang ni sy menaip, sebenarnya sy tiatau apa mo cerita tapi sy mo type juga sebab lama nda update blog. Hm, cerita sikit pasal si Sophia la. (Cue groans and click 'x' button. Lol. What to do la, kawan kamu si Phy ni sudah jadi a besotted parent like any other). Nda bah, sy mo meluah sikit baini pasal betapa cepatnya si Sophie ni tiba2 membesar. Sy rasa macam dia mencapai milestones dia bertubi2 ni. Mula2 sy rasa lambat tau. Especially waktu dia baru mo belajar tiarap. It took her 2 weeks to a month ni to achieve flipping on her tummy. Sempat lagi sy susah hati (hobby seorang ibu), bulih kah si Sophie tiarap ni? Macam payah betul.

Sekali sekarang pula bukan saja dia sudah pandai duduk and merangkak, after only a week of achieving these 2 things, she moves on to trying to stand pula. Adoi, baby don't grow so fast! Dia pandai sudah gigit2, grasp barang, show emotion and preference, etc. She also recognises people. The only thing yang sy rasa ada lambat sikit is tumbuh gigi. When I was a baby my teeth started to pop out at 5 months. Tapi tiapa lah juga sebab sensara bah baby (and parent(s)) bila diorang tumbuh gigi. Demam, diarrhea, lack of appetite, grumpy, etc. Imagine having to go throught that about 28 times (milk teeth 28 batang bah kan? Correct me if I'm wrong. Malas mo Google. Lol..). Pingsan kah tidak?

Okay, apa lagi mo cerita? Pasal kerja la.. Sy boring ohhh (whiny tone) buat keja finance ni. Sy bosan sudah tengo figures, package size, tengo PO, berurusan dengan orang yang babal lagi membabalkan, etc. Bukan mo cakap dalam keja finance jak ada orang babal, keja lain pun ada juga. Sigh.. Sy mo bah try keja lain. Part of me takut juga cause I have only ever worked in finance kan tapi that's is the very reason why I should try something new. So that I won't be rooted to only one field. To be honest belum lagi sy master everything in Finance. Jauh panggang dari api. Tapi sy boring sudah. Betul2 boring. There is something comforting about doing something that you are familiar with but it so.. Entah la.. Bosan la bah..

Sy tengo calendar sy and planning2 sudah bila sy mo cuti apa suma, does that mean that I am unconciously prepared to stay here at MGH for a while yet? Maybe la kan. I do have an idea though. Why not try to apply at travel agencies? I can still be in the tourism industry but with a different twist kan? Pick a big International travel agency, learn a new language and go to the country of the language I learnt. Korea maybe? Not impossible, aye?

Ada 4 hari lagi mo tunggu sebelum gaji. Sigh. Kenapa lah sy keja sama company dari China? Orang lain gaji kamarin lagi. Jeles tau tau tau tau... Sejak kebelakangan ni sy teringat2 juga masa sy keja Kerajaan dulu. Sy paling rindu di Puterajaya. Keja okay, gaji okay, colleagues okay, rumah and housemate pun okay. Just nice I think. Walaupun tinggal di Puterajaya kadang2 macam tinggal dalam fishbowl, tapi a least Alamanda ada. Bulih juga tengo wayang. Am I regretting my decision to leave the Government? Yes and no. I miss the things I said above but I don't miss the work nor the culture. I still think I didn't learn as much things or as fast as I am doing now in the private sector. Apa boleh buat, we can't have our cake and eat it to can we?

 Bah, okay lah. My lunch hour is nearly over. Need to get back to work (urgh!). Have a nice day. Cheers!


Love,
Phoebe

Ndamau Keluar Rumah Sudah La...

Hello,

Petang tadi waktu melayan permata pujaan hatiku Sophia nangis sampai ndak keluar suara (cranky, mungkin dia rasa nda sedap badan lepas kena jarum) terdengar bunyi kecoh di rumah sebelah. Suara perempuan dewasa teriak2, lepas tu hempas2 barang dan suara dua budak nangis2 sambil panggil "Ibu!" balik2. Boleh dengar ni apa yang dorang cakap. *Bukan sengaja sy mendengar gia, suara dorang tu yang kuat betul. Lebih kuat dari si Sophia teriak lepas sudah menggandakan kuasa Boboboi dia untuk tarik nafas*. 

Terdiam sy sekejap. Terbayang pula segala2 drama Melayu yang sy pernah tengo dari darjah 4 sampai tingkatan 3 *belum ada Astro lagi daa masa tu*. Berpikir juga ni, apa kes? Anak2 dia tu meraung2 "Ibu!" sebab mama durang merajuk jak atau sebab mama dorang pengsan-sebab-terlampau-marah-bila-bawa-pigi-hospital-baru-tau-ada-penyakit-yang-susah-mau-kasi-ubat-lepas-tu-anak2-dia-menyesal-lawan-cakap-dia? Sorry, bukan menyumpah, tapi ter-imagine sebab mama dorang tiba2 senyap.

Last2 redah juga lah dorang. Baru ja sy mo hembus nafas lega, tiba2 sedar something. Rupanya kalo cakap kuat sikit pun jiran satu blok blh dengar pula. Oh noooooo!!! Menyesal, menyesal seribu kali dua bahagi empat campur lima! Kenapa? Sebab kawan kamu si Phy ni suka menyanyi. Kalau suara macam Mariah Carey tu ndapa juga tapi ni lebih kepada Maria Si Penjual Kari. 

Adoooiiii.. Apa punya soi daaaa... Sudah lah kawan kamu si Phy ni kuat berimaginasi. Siap terbayang nyanyi lagu Enya di Caesars Palace, lagu Adele di Royal Albert Hall, etc. Hm, memang padan la. Entah2 hari2 sy kena maki jiran ni sebab malar jak buat konsert nda berbayar. Punya la hai bikin malu. Nda mau keluar rumah sudah la sy. Kalo ya pun keluar rumah dan terserempak ma jiran, sy tunduk gaya alaf Bawang Merah Bawang Putih jak la. 

Kena Block?

Hello,
Sy ndak tau la kenapa tapi dari semalam sy nda dapat update status sy dalam Facebook guna laptop sy. Kalo guna HTC sy boleh pula. Heran oh. Bukan setakat nda dapat update status, 'Like', comment, message and friend request pun nda bulih.

Bila sy click 'Help' dan godek2 options dalam 'Help' tu, sy start suspect yang sy kena block oleh Facebook sebab ada orang report sy. Ciri2 yang kena describe sama jak ni dengan apa yang sy alami. Tapi sy ndada pun message2 orang atau balik2 send friend request ngan sepa2. Kalo sy ada buat perangai crazy stalker blh lg la sy terima yang sy kena block.

Sy ndada kena bagi notis atau message pun dari Facebook yang sy ni kena block, sy cuma suspect jak. Kalo betul, sy rasa sy tau sepa insan wangi hati yang buat report tu. Kalo nda betul Ya Allah ampunkan la dosa sy sebab bersangka buruk.

Sy harap juga la yang masalah Facebook sy ni sekadar masalah kena block dan bukan something else yang unknown. At least kalo kena block ni, keadaannya sementara jak. Only for a few hours or days. Sepatutnya lah. Tapi 1 tahun sama dengan 365 days, boleh kah dorang kira itu sebagai 'a few days'? Harap inda la kan. As much as I hate to admit it, I love Facebook. Haha..

Anyway, post ni sekadar luahan. Terima kasih sebab sudi baca... ^^

Salam Sayang,
Phoebe

Evolusi Cinta Monyet..

Hello..
Kalo sy tengo sekarang ni cara budak2 sekolah bercintan cintun sangat banyak beza dengan zaman sy dulu *Chewah, ayat 'zaman sy dulu' tu membuatkan diri beta terasa amat tua sekali*. Jadi mari kita lihat evolusi cinta monyet dari tahun 90-an sehingga kini yer..

Cara Berkenalan
Tahun 90-an hingga 2002: Face to face/kirim salam melalui kawan la cara yang paling selalu digunakan. Ada juga yang kirim surat secara rahsia. Secret Admirer la bah tu kunun.
Tahun 2003-2006: Rata-rata orang sudah ada handphone masa ni walaupun sekadar modal Nokia 3310. Jadi bila mau berkenalan tu samada minta tolong kawan dapatkan nombor handphone si Gadis atau sendiri yang pergi minta.
Tahun 2007-Kini: Apa susah, Facebook kan ada.. Jangan cakap cewek lain sekolah atau lain daerah, cewek dari lain negara pun boleh kenal. Minta saja add sebagai kawan. Beres. Kalo request nda kena terima pun, eleh, bukannya sekampung. No harm done.

Cara Komunikasi
Tahun 90-an hingga 2002: Pakai telepon rumah jak. Pai parents pun heran napa bil telepon beganda2 dari besa. Si Gadis pula siap tarik telepon tu masuk bilik supaya ada privasi kunu. Parents yang sporting geleng kepala. Parents yang strict cabut pintu bilik. Haha.. Paling tidak pun guna public phone, sampai terbelit-belit bah tu wayar phone terlampau feeling. Kalo di sekolah, passing2 surat sinta guna posmen yang nda bertauliah. Kadang2 kena posmen nda amanah tu siap kena baca lagi tu surat. Cilanat betul punya kawan.
Tahun 2003-2006: Majoriti ada handphone jadi SMS la jadi pilihan komunikasi. Murah kan banding call. Boleh SMS anytime, sampai larut malam pun ndapa. Berusaha gigih lagi tu cari SMS yang lucu2. Semua demi membuat si Dia senyum. Kalo sudah abis kredit tu pandai la kenal dengan public phone. Lilit2 wayar telepon lagi.
Tahun 2007-Kini: Banyak pilihan sudah lor. Pakai handphone boleh, Facebook pun boleh. Siapa yg parents boleh sponsor iPhone atau Berry Hitam tu lagi la banyak pilihan. Dengan Pingchatnya, Linenya, Whatsappnya dan lain2.

Cara Komunikasi Hubungan Jarak Jauh
Tahun 90-an hingga 2002: Bila dua2 pasangan pergi sambung belajar surat la jadi pengubat rindu. Tulis pakai tangan okay. Siap ada tulisan yang kabur2 gara2 kembang bekas kena titisan air mata lagi. Tulisan dikasi cantik2, kertas pun yang wangi2. Kalo sampul comel berbunga2 tu confirm dari girlpren. Kalo salah satu jak pasangan tu yang pergi lanjutkan pelajaran ha, sanggup la beratur panjang2 untuk guna public phone dengan kocek penuh duit syiling *gigih tu kumpul duit syiling. kalah tokey kedai runcit*. Sampai seluar terlondeh sebelah gara2 duit syiling terlampau berat pun nda kisah. Bila ada duit lebih sikit tu benda pertama dibeli kad public phone. Ubat gigi belakang kira.
Tahun 2003-2006: Sama juga lah, biasanya SMS atau call. Siapa yang rajin pergi cc tu boleh la guna email. Friendster pun ada sudah. Kalau yang celik IT tu boleh video call. Tapi dalam tempoh ni video call masih jarang digunakan sebab dua2 pasangan perlu ada webcam.
Tahun 2007-Kini: Ndapayah cakap la kan. Email, video call, Skype, Facebook, SMS, MMS, telepon, etc. Belum campur apps yang ada dalam Berry Hitam/Android/iPhone. Terlampau banyak pilihan sampai kadang2 nda terasa pun rindu bila berjauhan. Rasa macam pasangan tu sentiasa dekat.

Gambar
Tahun 90-an hingga 2002: Uiii.. Susah tau mau dapat gambar pasangan zaman dulu2. Maklumlah, bukan suma orang ada kamera. Siapa yang tiada tu merayu ngan kawan yang ada kamera mintak gambar dia sorang. Kamera dulu2 lagi bukan boleh terus tengo hasilnya kan. Tunggu roll filem habis baru boleh pergi cuci gambar. Sebab tu orang dulu2 nda cerewet. Asal ada gambar yang okay untuk bagi pasangan da cukup. Kalo hubungan jarak jauh tu siap ada penerangan lagi ditulis di belakang gambar. Di sampul surat tu ditulis 'DO NOT BEND'. Takut gambar dia rosak.
Tahun 2003-2006: Zaman camera digital. Ni senang sikit, boleh terus tengo hasil gambarnya. Tapi sebab itu juga la ada sesetengah orang jadi cerewet tahap gaban. Rambut kena tiup salah angle sikit mo suruh amik gambar lagi sekali. Tangan salah position sikit minta amik gambar balik. Sensara si tukang amik gambar. Menyesal seribu kali volunteer. Mau bagi pasangan gambar tu pula antara pergi cuci gambar/burn dalam CD atau buat 'movie' dengan Windows Movie Maker baru burn di CD dan kirim. Pendrive sudah ada masa ni tapi mahal. 218MB pun mau RM100.
Tahun 2007-Kini: Sekarang zaman DSLR. Siap ada editing software yang canggih. Jerawat seribu boleh erase, mata merah macam zombie pun boleh kasi bagus, etc. Mau bagi gambar ngan pasangan nda susah sudah, transfer jak masuk pendrive. Kirim pendrive sekali pun ndapa. Besalah, sekarang ni pendrive sudah murah. 8GB pun puluh2 jak harganya. Paling nda pun upload pergi Facebook dan tag si Cinta.

Lagu
Tahun 90-an hingga 2002: Dulu kalo mau bagi lagu ngan pasangan sanggup dengar radio berjam2 untuk 'dub' lagu2 kegemaran pasangan/lagu jiwang dari band seperti Westlife, BSB, Hanson, The Moffatts, etc. Siap maki2 lagi tu DJ bila DJ tu masih bercakap bila lagu tu dah mula atau start bercakap sedangkan lagu belum habis. Sy ingat juga dulu bila ada perayaan di sekolah macam Hari Guru, senior2 sy selalu buat song request. Masa tu la pasangan amik kesempatan mau dedicate2 lagu. Ada juga Secret Admirer yang  dedicate untuk si Dia yang diintai selama ni. Awww....
Tahun 2003-2006: Zaman ni adalah perantaraan dub lagu dengan kaset kosong dan burn lagu dalam CD. Yang mem'burn' lagu dalam CD pun tidak kurang payah walaupun mungkin tidak seteruk dub lagu dalam kaset. Mau cari lagu Mp3 tu yang susah. Terpaksa cari downloader yang bagus dan tunggu berpuluh minit untuk dowload lagu. Tapi semua itu nda penting, yang penting maksud lagu tu sampai ngan si Cinta.
Tahun 2007-Kini: Sekarang ni memang senang la mau kongsi apa2 lagu. Dari smartphone to smartphone pun boleh, guna jak Whatsapp. Share videoclip original dari Youtube di Facebook dan tag si Dia pun boleh. Mau senarai semua cara sampai bisuk nda abis.

Kesimpulannya, zaman sekarang ni memang banyak kemudahan yang boleh mengeratkan sesuatu hubungan tapi somehow, sy rasa zaman dulu2 lagi romantik. Walaupun setakat cinta monyet, pasangan perlu kerja lebih keras untuk mengekalkan hubungan mereka dan itu membuatkan mereka lebih sabar serta menghargai pasangan dan hubungan tersebut. Kan, kan, kan...

Itu jak la untuk kali ni. Wassalam.

Salam Sayang,
Phoebe

Phy Penat Dan Kurang Pintar

Hello..
Lama sy nda update blog oh kan. Minggu lepas sy sibuk betul dengan macam2 urusan. Minggu ni pula sy giat exercise mata dan jari dengan baca novel dan berusaha jadi jutawan coklat. Fuh jangan kamu, bersungguh2 sy berusaha ni. Empat sudah kilang sy, dua kedai dan aset berjuta2. Sila jangan jeles. Usaha tangga kejayaan. Hahaha..

Hari ni kan, sy rasa sedih la. Sedih sebab sy ni kurang pintar. Kenapa sy cakap sy kurang pintar? Sebab walaupun otak sy tau yg sy hanya mampu bawa seekor kuda ke sumber air tapi sy tidak mampu paksa kuda tu minum kalo dia ndamau, namun dalam hati sy *tanpa sy sedari* fikir yang sy boleh pujuk kuda tu untuk minum air tersebut. Yang penting sy banyak bersabar dan banyak bagi dorongan. Namun sayang seribu sayang, sangkaan hati sy itu meleset sama sekali.

*Kalo kamu rasa bingung dengan cerita kuda di atas, apa boleh buat lah ah.. Ndapa lah, sy sendiri faham..*

Sy juga rasa penat. Penat dengan beberapa keadaan, penat dengan sesetengah orang, penat dengan sikap2 dan amalan tertentu serta amat amat amat penat dengan harapan palsu dan janji2 yang tidak kesampaian. Tidak lupa juga penat dengan isu2 yang sering berbangkit tapi tiada penghujungnya walaupun sudah dinasihat, dimarah dan dipujuk 1982634546372882723536474 kali.

Hati dan perasaan sy rasa berat sangat. Nda mampu sy tahan air mata kesedihan dan kekecewaan mengalir. *Uiseh, iye keeerr* Hari2 lain, boleh pula sy pujuk diri sendiri. Tapi kali ni amat berbeza. I wonder why? Maybe sebab selama ni sy rasa macam masih ada harapan. Namun, kali ni sudah jelas dan nyata keadaan tidak akan berubah jadi tiada guna sy tipu diri sendiri lagi. There's nothing more for me to hold on to and my hopes are fading away..

Doi.. Sudah2 la tu kan.. Sedih2 pun tiada untung juga. Nangis sampai migrain pun tidak mengubah apa2.

Sy rasa sy mau buat kerja rumah banyak2 la. Supaya sy tiada masa fikir lagi benda ni semua. Supaya bila sy ampai kepala sy di bantal malam2, sy terus tertidur. Nda la sy sempat melayan blues sambil buang air mata. Kan? Musti mum sy buat Happy Feet penguin dance. Hehe..

Tu jak la untuk kali ni. Siow, berduka lara pula sy kali ni. Jangan silap, ini bukan post minta simpati tapi luahan semata2. Wassalam.

Salam sayang,
Phoebe

Bila Phy Mau Kahwin?

Hello...
Musti ada yang baca entry ni ingat yang sy mau umumkan bila sy mau kahwin kan? Siow, sorry dan minta maaf ya kawan2. Sangkaan anda tu meleset sama sekali. Post ni sebenarnya is about why I'm not married yet actually. Haha..

Tahun lalu merupakan tahun di mana berpuluh2 lemon kawan beta mengikat tali pertunangan dan tidak kurang juga yang melafaz "I do" dan "Aku terima nikahnya Polan binti Polan.." Kalau sy cakap sy tidak kisah, tidak terasa walau sikit pun tipu la kan. Pinocchio pun sudah lama panjang hidung sampai pekan Keningau. Terasa seolah2 semua orang tengah berebut2 naik bot penyelamat, sy jak yang tertinggal atas kapal Titanic sebab nda cukup syarat *sob sob..* Sudah la begitu, banyak lagi yang tanya2,"Bila ko mau kahwin ni?" *Amboi... Mentang2 la ko sudah tunang/kahwin gatal mulut ko ha menanya. Sumbat dalam almari baru tau..*

Namun bila sy tolak ego ke tepi dan renung dalam2 sedalam laut paling dalam di dunia *berapa kali punya dalam daaaa..* dan tanya diri sy,"Kalo la sy dilamar hari ini, sy terima kah?" Jawabannya kawan2 adalah, "Tidaaaakkkk!!! Tidaaakkkk!!!"*Panjat pokok kayu, panic*. Ya, sy takut sebenarnya mau kahwin. Sebab kahwin ni adalah sesuatu yang sangat indah, sangat pahit, sangat mencabar, amat berat tanggungjawabnya dan memerlukan kesabaran yang tinggi.*Banyak lagi tapi kalo mau sebut suma tahun depan pun nda abis* Sy tidak pasti kalu sy mampu untuk memikul semua itu. *Chewah, rendah diri kunu*

Selain daripada takut diri belum mampu dari segi mental emosi untuk kahwin, sy juga takut sebab banyak sepupu sepapat dan sahabat handai yang telah melalui penceraian. Cerita2 diorang pula punya lah ngeri. Ada yang dipukul, ada yang dikhianati. Ada yang anak dibawa lari ke negara lain, bertahun2 baru dapat jumpa. Itu pun anak2 tu sudah kena brainwash oleh si ex husband untuk benci si isteri. Ada yang baru kahwin tapi sudah diduakan.

Dramanya nda ubah macam dari novel cintan cintun Melayu yang mampu buat student2 feeling lebih2 *student2 la yang selalu baca novel2 macam ni. Dua novel habis baru selak satu muka surat buku Ekonomi* sampai menangis teresak2 sambil makan Maggi. Pendek kata, sy takut dikhianati. Lelaki zaman sekarang nda sudah macam dulu. Kesetiaan tidak tetap, rasa sayang mudah beralih dan kurang sabarnya. Berjauhan sikit sudah cari lain, sudah kahwin pun masih bergaul tanpa batas dan sempadan dengan wanita lain. Sang wanita pun ada juga penyakit macam ni tapi tidak sebanyak lelaki.

Bila dengar semua ini, rasa macam terbantut pula hasrat mau kahwin. Tawar hati. Tapi ini mungkin sebab belum sampai lagi seru untuk sy kahwin. Who knows kan, soal jodoh di tangan Allah SWT. Kalo sudah sampai masa, sy lari sejauh mana pun, peluk tiang teriak2,"Ndamaaauuu!!! Ndamauuuuuuu!!!" pun kahwin juga jawabnya. Cuma sy harap bila sy kahwin nanti biarlah atas sebab yang baik, dengan cara yang baik dan dengan someone yang ikhlas dan boleh didik sy. Amin. Sila2 doakan ya.. Hehe...

Cheers and Wassalam..

Salam Sayang,
Phoebe

Lol, GBU Dan Pemendekkan Lain Yang Buat Phy Pening Kepala

Hello,

Di zaman teknologi yang serba canggih ini pasti kita selalu berdepan dengan pelbagai pemendekkan kata2 dalam komunikasi elektronik seperti SMS, Chat, Im dan sebagainya. *Chewah, opening banyak punya skema tahap karangan BM* Banyak perkataan yang dipendekkan ni senang untuk kita faham tapi kan kali ni kawan kamu si Phy akan kongsi perkataan2 pendek atau bahasa Jawanya, abbreviation, yang pernah buat kepala otak sy pening untuk faham.

Lol
Setiap kali kawan ckp something funny, musti letak Lol di hujung. Kadang2 buat ayat nda lucu pun dia letak lol juga. Lol ni apa hah? Lollipop kah? Last2, sy nda tahan dengan ke'lol'an yang menghantui diri ini jadi sy pun tanya dia:

Me: Apa bah maksud lol sebenarnya?
Kawan: Lol ni maksudnya Laughing Out Loud lah. Itu pun ndatau kah? Lol.

Kurang asam punya kawan. Siap lol lg di hujung explaination dia. Macam hantu. Nasib dia jauh, kalo depan muka sy sumbat tu mulut ngan limau asam dan kasi masuk dia dalam lubang tandas.


GBU/MGBU
Ya ampuuunn... Ini lah yang paling bikin malu. Sumpah, bertahun2 sy ndatau apa maksud menatang ni sampai lah last year. Heran bah sy, asal wish apa2 musti end dengan GBU.


"Merry Christmas 2005. GBU.."


"Happy New Year 2006.. MGBU ya"


"Happy Birthday lalink. GBU"


Apa bah maksud GBU ni?!! *Stress lagi tu kunun tarik2 rambut* Gobuk (beruk) kah? Aih, tapi takkan lah lepas wish sy yang baik2, yang sweet2 terus hina sy gobuk pula kan? *Sampai ati.. Sob sob...* Walaupun hati ini terkinja2 ingin tau dan ingin tanya apa itu GBU, tapi ego kawan kamu si Phy ni meronta2 nda mau menanya. *Sanggup kan sesat jalan* Iya lah, sebab suma org pun ber"GBU"2 sesama sendiri, kalo sy tanya, ketara lah ndatau. Kena ketawa pula kan. Jadi dengan gigihnya sy tetap cuba fikir sendiri.


Last2 dapat juga sy figure out apa jadah GBU ni. Dapat enlightenment la katakan. Bila finally dapat tu kan umpama minda yang gelap ini tiba2 diterangi 25 lampu kalimantang. Rupanya GBU ni GOD BLESS YOU! Rasa macam mau naik bangunan paling tinggi dan terjun. Kenapa lah beta ni bengap sangat?




ROTFL
Hadoi, in lagi apa ni? Macam bunyi hanjing tersedak pun ada. Ha, ini jarang betul sy jumpa tapi bila kawan sy (yang malar Lol tu) guna abbreviation ni sy nda sudah mau tanya dia. Nda juga sy mau berpikir bertahun2 baru dapat enlightenment. Jadi sy pun meligat kan jari jemari beta ni untuk bertanya ngan Mr Google. Mau tau apa maksud dia? *Yang nda mau tau sila tutup mata rapat2 okeh* Maksudnya Rolling On The Floor Laughing. Eleh, lawak la kunun tu sampai dia ketawa berguling atas lantai. Kin panas.


TQVM
Rasanya ini nda ramai yang ndatau sebab 'tq' ni memang semua orang pun tau. Kalo nda tau pendek umur. *Dui, mentang2 tau kan, berani la cakap yang ndatau tu pendek umur* First time sy nampak ni perkataan sy diam skejap. Part 'tq' tu sy sdah tau, part 'vm' tu yang sy kurang arif. Mujur lah kali ni sy terpikir juga apa maksud dia. *Nda sampai bertahun okay, 1 minit jak*  Maksudnya Thank You Very Much. Chewah, bangga ni. Kembang lobang hidung macam serobong asap.

Itu lah perkataan2 dipendekkan yang pernah membuat kepala hotak kawan kamu si Phy ni pening spinning suatu masa dulu. Hehe.. Tu belum campur lagi perkataan2 lain yang dipendekkan oleh mereka2 yang tidak bertauliah. Apa pun moga terhibur ngan post kali ni.

Cheers and wassalam..

Salam Sayang,
Phoebe

Protest Depan, Himpun Kanan, Picket Kiri...

Hello... Sejak kebelakangan ni bnyk betul sy dgr di Malaysia ni rakyat terlibat dgn kegiatan rally,tunjuk perasaan dan picketing. Puncanya? Atas sebab tidak puas ati. Bila tidak puas hati picket. Bila sakit hepar ngan kerajaan, rally. Heran juga sy, kenapa baru2 ni banyak betul jadi benda mcm ni? Mungkin kah sebab PRU nda lama lagi jadi ini cara sesetengah rakyat Malaysia mau 'tunjuk taring'? ("Kalo kerajaan tidak selesaikan masalah ni, kami undi pembangkang!") Atau mungkin kah ini sudah menjadi hobi baru mereka?*Iya lah, bila tunjuk perasaan ni kuar tv kan? Femes skijap* Ha, kalo banyak kaler kuning tu musti kamu tau rally apa kan? Walaupun sy ni tidak sokong kegiatan2 mcm ni, sy sedar kadang2 extreme measures are needed to get attention. Tapi kan, cuba lah reserve it utk isu2 yang amat berat dan sangat2 penting. Baru ada impak. Ini tidak. Perkhidmatan bas tiada selama dua bulan pun mau picket. Weh, kampung kawan kamu si Phy ni bukan saja seumur-umur tiada perkhidmatan bas tau. Siap ndada elektrik, ndada air, jalan pun masih gravel nda berturap. Tiada la juga kami buat benda2 macam tu. Mahasiswa dan mahasiswi pun nda mau ketinggalan... Banyak keburukkan yang timbul bila buat keja2 protest ni. Pertamanya, ini akan memberi peluang kepada kuasa luar untuk cuba campur tangan dalam urusan negara terchenta kita. Alasannya nanti, Kerajaan Malaysia tidak mampu mentadbir negara sendiri. Ha, mau kah kamu negara yg perasan dirinya sebagai Polis Dunia menyibuk dalam urusan Malaysia? Percaya lah tuan2 dan puan2, mereka hanya menunggu masa saja untuk berbuat demikian. Keduanya, aktiviti2 tidak sihat ni memburukkan image Malaysia. Fikirkan la, apakah yg memberi sumbangan terbesar kepada ekonomi negara ni? Industri perlancongan bukan? Kalo malar jak rally kanan picket kiri, bukankah ia memberi impresi bahawa negara kita ni tidak aman dan tidak selamat? Ha, apa yg akan terjadi kepada industri perlancongan, perlaburan perniagaan dari luar negara dan seterusnya ekonomi Malaysia? Pasti merosot dan guarantee impak buruk ini akan terkena pada hidung kita sendiri. Last but not least, bila jadah picket, himpun, baring di jalan raya ini kerap dilakukan ia akan menjadi sebahagian daripada budaya di Malaysia. Jangan lupa ibu bapa/makcik pakcik/datuk nenek borek, anak2/anak2 buah/cucu cicit rintik. Nanti nda pasal2 kamu pulang rumah dari keja satu hari nanti anak2 kamu tengah picket di ruang tamu sebab nda puas hati ngan jumlah duit saku yg diberikan. Mau kah? Sy tidak mau oh. Pendek katanya, jgn la kita buat keja2 nda berfaedah ini lebih2 lagi bila melibatkan perkara2 yang kurang significant. Banyak lagi cara untuk suara kita didengari. TV3 kan ada, kalo isu tu penting, nda payah picket pun diorang cover story punya. Hotline di ruang akhbar pun ada. Muka Buku PM kita pun ada. If all else fails, there's always PRU.*Wink* Uiseh, terasa sedikit macam buat karangan waktu zaman sekolah menegah pula ni. Hahaha.. Ayat sikit punya skemah. Ah, biar lah. Yang penting messagenya sampai kan.. Ini saja lah post untuk kali ini. Wassalam.. P/S: Banyak lagi keburukkan ekoran dari kegiatan2 tunjuk perasaan ni, tapi sy tau kamu suma pandai2 belaka kan? Musti bulih pikir sendiri kan? Hehe.. Salam Sayang, Phoebe

Bila Phy Jadi Jakun

Hello..
Pada hari terakhir 2011, sy dengan kawan sy buat OT untuk JKR dengan mengukur 1 Borneo Hypermall. Selepas kami selesai kerja ukur mengukur ni *Tugas khas: Ukur panggung GSC* kami nampak la kunun tu kerusi yang boleh mengurut. Sudah lama bah kerusi2 tu ada di 1B, tapi saya tidak pernah amik peduli.

Lebih kurang begini la kerusi urut tu, tolak remote dan tambah slot duit jak...

Oleh sebab kami rasa penat, kami pun ambil kesempatan la kunun ni mau cuba kerusi tu. Untuk pengetahuan kamu, kerusi urut ni ada di tiga bahagian 1B *Tidak silap sy di setiap tingkat pun ada*. Kawan sy tu bawa la pigi kerusi2 di bahagian yang terselindung sikit supaya ada privacy. Maklum la, dua2 pun jakun kan. Takkan mau tunjuk juga ke'clueless'an kami depan orang ramai yang lalu lalang kan?

Sy la kunun ni yang try dulu. Rate perkhidmatan kerusi urut ni RM1 untuk 3 minit, RM5 untuk 13 minit *yang seterusnya sy tidak ingat, sebab sy tiada niat untuk duduk lama2 di kerusi tu* , etc. Sy kasi masuk la kunun RM1 dalam tu slot *itu pun terkial2 ni mula2* lepas tu sy dapat rasa kerusi tu bergetar dan badan sy seolah2 makin tenggelam dalam kerusi tu.

Start la kunu tu kerusi mengurut. Walaupun sy tau itu kerusi urut kan, I didn't know what to expect gia. Jadi mula2 tu sy rasa macam tu kerusi kena sampuk ni. Macam ada nyawa sendiri atau ada hantu yang control tu kerusi kunu. Hahaha.. Betttuuulll... Entah dari mana tu pikiran sy datang.

Tapi kan, tapi kan bila sudah dapat adjust tu perasaan... Uiiinnnaaaa.. Punya sadap. Kena urut dari punggung sampai kepala dan turun lagi balik pigi area punggung. *Siap ken picit2 bontot dan peha lagi woooorr. Kalau ini machiam hari2 ah bontot wa boleh jadi fit macam bontot JLo wooorr* Yang sy rasa geli hati tu bila tu kerusi buat urutan macam menumbuk naik turun belakang sy. Kuat bah, sampai badan sy bergetar. Bida' betul la bah tu rupa.

Sy mau ketawa tapi oleh sebab sy saturang jak time tu *kawan sy pigi tandas* nda la sy berani. Nanti kena cakap, "Tukoi, kesiannya tu perempuan. Ketara betul kebaru-baruan cuba tu kerusi urut. Macam orang gila ni ketawa2 sendiri". Sy hanya mampu senyum2 kambing biri2 di sebalik tangan sy.

By the time my 3 minutes was up, I was hooked. Tiwas sy di tangan si kerusi urut. Sy tambah lagi RM3 jadi kiranya sy berurut 12 minit la. Bila mau pulang sudah tu terasa sebak. Kalo ikut hati, mau jak sy angkut salah satu kerusi urut tu pulang. Bukan sy jak tau. Kawan sy pun tertanya2 ni, berapa lah harga sebuah kerusi urut macam tu. Sampai begitu sekali penangannya.

Jadi kawan2 kalo kamu ada nampak khidmat kerusi urut di shopping complex, sila2 lah mencubanya. Sediakan wang kertas *duit syiling tidak diterima* dan yang kecil2 jak nilainya. Kalo kamu kasi masuk RM50 rasanya slot duit tu nda akan kasi balik duit baki kamu.

Ini jak la untuk kali ni. Cheers and wassalam...  (^^) v

P/S: Kepada Bahagian Pengurusan 1 Borneo Hypermall, jika anda mendapati salah satu kerusi urut anda hilang, paham2 la ah..

Wayang James Bond, Hindustan Dan Tamil

Hello..
Sejak kebelakangan ni dad sy selalu tengo movie James Bond. Dari lah lakonan Sean Connery *Kiranya James Bond old school lah* sampai lah lakonan Pierce Bronsnan. It's on every night it seems, from 10PM to 12PM.

Sean Connery

Walaupun ada api besar di belakang, rambut tetap rapi. Guna gel rambut jenama apa tu Mr. 007? 

Sy tidak tau la kalo kamu kan, mungkin kamu minat tengo cerita si 007 ni tapi terus terang, makin sy tingu, makin sy menyampah campur kelucuan campur kegelian. Aksi2 Mr. 007 ni bukan main lagi, kiranya ada fight la dengan wayang Hindustan. Bulih2 berlawan dengan musuh tapi rambut sikit pun tidak kusut?

Nda cukup begitu kaki pengurat numbur satu. Kalo ada 4 perempuan dalam movie tu, 4 perempuan tu juga lah dia urat dan, well, ahem.. *Tuuut* Perempuan2 yang dalam movie J.Bond ni pun musti suma dahi licin, suma sexy2. Apakah?

Suma perempuannya sexy mexy belaka..

Kalo wayang Hindustan pun nda kurang juga tembirangnya. Heronya musti lah yang paling handsome, paling popular, paling kuat, etc. Si Heroine pun musti yang paling cantik, paling sexy, paling popular. Mau cakap 'I love you'/'I hate you'/merajuk/memujuk/bawa pi makan musti lah menyanyi sekurang2nya 5 minit, tukar baju tidak kurang 5 kali dan wajib latar belakang merentas 5 benua dengan geng2 penari *yang entah muncul dari mana* tidak kurang 50 orang. Heraaannnn...

Wajib nyanyi ramai2. Quorum penari musti 50 orang ke atas...

"I love you" 

Entah sesat pigi benua mana dah ni...

Kalau begitu lah kehidupan kita seharian hilang suara oh. Mulut pun cramp.

Itu belum lagi masuk adengan lawan dengan musuh. Girlfriend si Hero sudah kena bawa lari dengan kereta, si Hero bulih pula kejar dengan berlari jak. Siap overtake tu kereta lagi tu! Iron Man + Hussein Bolt la bah tu kan. Bila tumbuk musuh lagi, mesti ada sound effect "Dusyum... Dusyum.. Dusyum..." *ada echo sebab tu bunyi makin kecik*

Fuiyo.. Dasat worrr....

Tapi kan, tapi kan sy rasa kalo fight scenes ni muvie Tamil yg paling manang. 1 hero lawan 20 penjahat yang bersenjatakan M16. Sepa menang? Tatap juga si Hero walaupun dia punya senjata hanya lah tuala muka putih yang sentiasa tersidai di lehernya. Sekali libas terpelanting si penjahat2 sekalian sampai terkeluar dari tingkap rumah *cermin pecah wooorrr*/terhempap meja sampai patah. Libas lagi dua kali trus berjaya merampas M16 penjahat yang satu lagi. Pokok pangkalnya, Hero must win!

Berdarah kah, patah tangan kah, kena tembak kah, usah gusar kawan2. Hero musti menang..

Walaupun tidak masuk akal, kita tetap berebut2 pergi tengo kalo ada wayang diorang yang terbaru keluar di panggung kan? *Ah, sepa geleng kepala tu tipu* Ndapa lah, all in good fun juga. Tapi bila pergi tengo wayang2 macam ni, kena la keep an open mind. Kena ikut juga tidak logik. Kalo tidak, musti nda feel tu movie kan. Malar lah ketawa sampai rasa mau pecah perut. Marah nanti tu orang sebelah yang teresak2 nangis feel abis cerita tu nanti.

Ini jak la post sy untuk kali ni. Melaulut2 pula kan. Dari la wayang James Bond, pigi wayang Hindustan, pigi wayang Tamil. Hope you enjoyed it though. Cheers and wassalam.

Berkatut! Ep 2..

Dei, dei, dei.. Menarik betul kah cerita katut a.k.a kotud a.k.a ketumbit ni sampai mau ada episod kedua lagi ni? Hahaha... Post ini bukan untuk sy komplen pasal sakit mata sy tapi petua menyembuhkan sakit kotud ni. Siap ada resipi lagi ni. Sangat mujarab, 2 hari jak sudah baik. Ha, kalo kamu ikut ni petua nda akan berani lagi kotud singgah di mata kamu.

*Disclaimer*
Use at your own risk. The author is in no way responsible for any unfortunate results that occur by following this natural remedy. 

Bahan:
2 (saiz besar) - 3 (saiz kecil) helai daun sirih *Ini bahan wajib. Kalo tiada baik ndapayah buat*
Lesung yang bersih *Mesti bersih berabis tau. Tuang la air panas campur garam kah apakah, janji bersih. Jangan tuang kloroks sudah*
Sudu
2 Bekas kecil
Alat saringan
Air *Guna air yang selamat diminum nda kira lah air mineral kah, air filter kah. Janji bukan air mentah dari paip*

Air nda termasuk dalam gambar. Sepa suuh dia lambat mau bermakeup. 

Last2 ketinggalan photoshoot. Kotoh..

Cara menyediakan: *cheh, ayat skema tu bah*:

1. Tumbuk *maksudnya lumatkan ah, bukan tumbuk betul2* helaian daun sirih dalam lesung

Begini jadinya daun sirih yang dilumatkan. Amatlah nda menarik rupanya but don't judge a remedy by their looks.

2. Letak daun sirih yang dilumatkan dalam bekas plastik pertama dan campur air

Note: Sepa berani sikit mati campur la sikit jak air dan kalo tidak berapa berani mati simpan banyak sikit air, dalam 150ml. Air daun sirih ni pedih.

3. Goncangkan campuran tersebut dan saringkan ke dalam bekas plastik kedua.

Macam main masak2 pula sy rasa.. Hihihi...

Hasilnya...

Cara menggunakan:

1. Celupkan kapas (ala, kapas muka tu) ke dalam air daun sirih dan titiskan ke dalam mata. 

2. Tutup mata selama 20 saat. Ini mengurangkan rasa pedih dalam mata.

3. Amalkan 5 kali sehari. Bila mata nampak macam sudah sembuh, teruskan penggunaan 1 hari lagi. Jangan terus berhenti.

Note: Jangan celup kapas yang telah digunakan kembali ke dalam air daun sirih. Ini adalah untuk maintain hygene tuan2 dan puan2 sekalian.


Note 2: Jangan guna air daun sirih yang sama selepas 24 jam. Buat air daun sirih yang baru setiap hari. Hygene is key.  

Haaaaa.. Selain menyembuhkan sakit katut, air daun sirih ni boleh juga digunakan untuk menyembuhkan sakit mata tau. *Ala yg buat mata jadi merah lagi menyala tu, sampai orang nda berani tengo mata kita tu* Kalo katut pula boleh ambil lebihan daun sirih yang dilumatkan dan tempek di bahagian yang bengkak. Pedih la rasa tapi no pain no gain kan.. Tahan jak la kalo mau baik. Hehe....

Ni jak la untuk kali ni. Selamat mencuba. Cheers and wassalam...

Berkatut!

Hello...
Sekarang ni kawan kamu si Phy tengah sakit mata. Bengkak, on the way mau jadi katut la katakan. Eh, eh, jangan sangka buruk tau. Sy teda pigi intai2 orang mandi atau tukar baju kah apa. Dosa tu, dosa tu.. Sy ni kan budak baik... *Dipersilakan muntah atau ketawa terbahak-bahak ya tuan2 dan puan2*

Al-kisahnya bermula begini, *bagi yang ingin mengetahui lah. Kalo nda mau tau sila ke perenggan seterusnya. Terima kasih* Dua malam lepas sy dengan hati dan tangan yang gatal pergi pakai gel eyeliner warna biru di mata. Test skill lah kunu. Manatau sudah lupa cara2 pakai eyeliner jenis ini kan. Okay lah juga, skill tu masih ada kunu. Bila bangun pagi kemarin (dalam bahasa West Malaysianya 'semalam'), sy rasa mata sy sakit. Bila belek2 muka yang tidak seberapa ini depan cermin baru nampak, rupanya bengkak.

Oleh kerana takut2 melarat jadi katut, sy pun mulalah ingat2 balik petua2 orang2 tua pasal mau kasi hilang katut ni. Ada yang cakap tekap bahagian yang bengkak dengan tuala panas, ada yang cakap letak serbuk kayu manis, letak madu liar/mentah dan ada yang cakap letak air daun sirih.

Serbuk kayu manis saja yang ada di rumah, jadi sy pun dengan 'condifen'nya letak serbuk tu di bahagian mata yang bengkak. Ya ampun, punya lah pedih + gatal + berasap! Rasa macam mau lumpat-lumpat *Tapi musti lah sy nda lumpat. Hilang lah ayu sy* Ke'enak'an sakit tu, sampai keluar air mata. Tapi oleh kerana mau baik punya pasal, setiap 2 jam sy letak kayu manis tu. *Iya, setiap 2 jam juga sy rasa mau lumpat2* Gigih kan?

Namun apakan daya, kegigihan kawan kamu ni si Phy nda ke mana. Sama juga tu mata bengkak. Actually, makin bengkak lagi sikit. Jadi sy tiada pilihan melainkan cuba petua seterusnya, iaitu tekap tuala panas di bahagian mata yang bengkak. Yang ini nda payah cakap la nikmatnya macam mana. Jangan bilang lumpat2, nafas pun jadi nafas naga. Aduih...

Pagi tadi minta kirim my mum beli daun sirih. Mau tumbuk dalam lesung campur air dan air tu titiskan di mata. Ini pun bikin mata pedih juga ni. Apa lah nasib kawan kamu si Phy ni? Tiada kah petua yang nda sakit, pedih dan sewaktu dengannya? Heraaaannnnn... Apa bulih buat lah, tahan jak la kan? Sanggup lagi tahan sakit dari tahan malu berkatut kunu.

Kalo kamu ada apa2 petua untuk hilangkan katut atau mengelakkan katut tu dari menjadi, sila2 lah kongsikan kio. Kalo petua tu nda menyakitkan lagi2 lah digalakkan berkonsi. Hehe..

Ini jak la cerita kawan kamu yang malang untuk kali ini. Cheers and wassalam.

Perangai Buruk Si Phy: Malar Jak Menukar Bah..

Hello... Apa khabar, sihat kah?

Di sini sy mau cerita sikit tentang satu lagi perangai buruk *Ish, nda abis2 dengan perangai buruk kan?* sy iaitu suka tukar-tukar produk. Ni memang sy rasa macam satu penyakit, nda kira lah  produk skincare kah, rambut kah, badan kah. Selalunya skincare lah. Sy ni suka mencuba dan suka membeli. Tapi kan tapi kan, kalo setakat tukar-tukar produk jak tiada juga bah masalah. Rasanya besa la tu kalo perempuan kan? *Kasi salah lagi tu jantina kunu, walhal memang nafsu serakah sendiri.. Huhu..* 


Masalah sebenar ialah sy ni tukar produk sebelum produk tu habis. Sy cepat bosan guna satu produk bah. Baru separuh botol sudah sy boring. Beli lagi produk baru yang lain. Teruk kan, teruk kan? Ish... Jarang betul sy dapat jumpa something yang sy suka betul sampai sy guna habis. Kalo ada tu, maknanya memang sy suka kaw2 lah benda tu.

Sy betul2 tabik dengan orang yang boleh beli botol syampu atau shower gel yang sampai 5 Liter *Okay2 drama la pulak, maksud sy 1.5 Liter* dan guna sampai habis. Nda cukup begitu, bila sudah habis, diorang beli lagi dengan jenama dan haruman yang SAMA. OMGHHKP! Kalo sy kan, sy pengsan sudah tu gara2 terlampau keboringan. Rasa2nya orang2 macam ni jenis steady kan? Nda pun mungkin jenis yang setia. *Tup! Terkena hidung sendiri. Jadi maknanya sy bukan jenis setia lah ni? Huwaaaa...*

Oleh sebab sy takut kena soal di akhirat nanti sy sekarang mula sudah meng'adjust'kan diri. Kalo dulu beli produk full sized tapi sekarang beli produk saiz comel lagi kementot supaya belum sy sempat boring, sudah habis. Haaa... Rugi sikit la dari segi harga sebab makin besar saiz produk, makin jimat bila banding harga atas kandungan. Tapi rasanya lagi rugi kalo beli barang saiz besar lepas nda habis pakai kan? Dosa eh membazir.. Huhu...

Jadi sy mau tau kalo kamu pun ada sikap yang sama (cepat boring, atau belum habis guna sudah tukar)? Atau pun kamu ni jenis sebaliknya?

Tu jak la untuk kali ni. Cheers and wassalam..

Bangun Pagi Tebuk Jari...

Hari ni terpaksa bgn awal pagi sebab mau pigi Klinik Kesihatan amik ujian darah berpuasa. Arrrghhh! Nda suka nda suka... Sudah la kwn kamu ni si Phy bukan penggemar bangun pagi. Urgh! Bukan malas bah but I'm not a morning type of person (Cheh! Buat alasan lagi. Kalo sudah malas tu mengaku jak la). Tapi betul, sy kalo bangun pagi mesti berlipat sana sini dulu baru bangun. Alasan stretching.*Tapi kalo ikut logik, adakah org yg stretching sampai 15 minit? Siap ada bunyi berdengkur lagi* Tiada lah sy buka mata jak trus duduk menggeliat dengan over sambil senyum dari telinga ke telinga. Kalo berurusan dengan hospital kerajaan atau klinik kesihatan wajib datang awal. Biar staff menyampah tengo muka kita sebab beza orang yang datang awal dengan lambat ni yang awal tunggu 1 jam jak br kena layan tapi yg datang lambat ni 5 jam baru kena layan. Haaaaa... Sebab tu la beta gigihkan diri datang menghadap pintu Makmal jam 7.15am lagi walaupun dengan  lamgkah yang lemah longlai dan mata berair (gara2 menguap lebih2). Ganjarannya sy yang delwan kena check darah. Lepas lab assistant tu tebuk jari sy, dia suruh sy minum air gula satu gelas. Minum la kunu sy. Atukkkooooooiiii... Sudah lah panas tu air gula, manis barabis lagi. Macam terbakar kerongkong sy. Mau minum capat2 macam mau muntah la pula. Uih, uih, uih... Dasaaaaattt worrrr.. Sudah la tu, sambung puasa lagi 2 jam jadi ndalah bulih minum air. Seksa seksa... Manisnya air gula tu bikin taubat mau makan benda2 manis lepas ni. Jangan bilang gula2, coklat pun ndakkan beta layan... Okay tipu *kedapatan lobang hidung kembang*.. Kalo coklat tu kawan kamu ni tatap layan juga la. Ala, cubit sikit2 jak la. Cubit2 manja la katakan. Menunggu la kunun sy 2 jam berlalu. Punya boring... Sudah lah boring, haus lagi. Ini la part paling mencabar bila buat ujian darah berpuasa.15 minit terakhir tu lagi lah. Rasa macam mau lumpat2 jak.*Pedahal bukannya masa makin cepat bergerak pun kalo lumpat2. Bikin hilang ayu dan glamour jak* Nasiblah ada handphone pintar (yang dibeli ngan duit hutang-cari-nahas-sendiri) sebagai penghibur. Dapat la sy compose entry ini. Sekurang2nya nda juga terasa sgt seksa menunggu. Tup tup masa untuk tebuk jari kali kedua pun tiba. Rupanya bad news.. Aduih... Sakitnya hati. Kacaunya jiwa. Macam hilang arah sekejap. Sedihnya hanya Allah jak lah yang tau. Salah sy kah? Bukan, salahkan hormon doktor bilang. *Betul ni doktor yang bilang, bukan sy mau unjuk jari suka suki*  Jadi bermula lah hidup kawan kamu ni ulang alik pigi Hospital. Terus terang, rasa macam mau naik pigi puncak Hotel Juta lepas tu terjun. Kurang sungguh kesanggupan sy. Apa boleh buat la kan, pasrah jak lah... Tu jak lah cerita sy untuk kali ni. Kurang cheers hari ni.. Huhu..

Merdeka! Dan Al-Kisah Banker Ala Detektif

Merdeka! Merdeka! Merdeka!


"Apa la mimpi kawan sy si Phy ni tiba2 laung merdeka ni? Hari merdeka Malaya dan Malaysia kan dua2 sudah limpas? Sot eh.." Bukan mimpi, bukan sot. Lali lagi lah bukan. Sebenarnya ada berita gumbira bah ni yang sy mau share kavagu. Last Friday pihak IPDT call sy dan maklumkan yang JPA sudah approve resignation sy. Jadi tiada sudah ikatan sy sama Kerajaan. Yay! *Uinah, amik masa 4 bulan juga lah mau selesai. Kalo ada ayam mengeram telur masa sy tender resignation sy hari tu, bujang dah anak dia kan? Silap2 jadi nenek sudah ayam tu.*

Sudah sy selesai tap dancing macam penguin Happy Feet sy pun tanya lah pasal gaji sy. Sy sebenarnya susah hati juga kalau2 gaji sy terus 'berjalan' selama 3 bulan ni sebab malas bah sy 'ada hutang' dengan Kerajaan. Banyak songeh. Kalo kurang di pihak diorang bukan main lagi macam Along minta bayar balik. Bila kurang di pihak kita macam kura2 mau bayar kita balik. Maaf kalau ada yang terasa. Ini bukan hasutan tau, tapi reality.

Eh, eh melarat pula. Balik pada cerita asal. Rupa2nya diorang sudah hentikan gaji sy 2 bulan lepas. One more Yay! Menari2 lagi sekejap sebelum sy sedar something yang buat sy rasa bagai dipanah petir. Oh no! Jadi komitmen sy dengan cik abang Bank Rakyat dan cik abang PTPTN 2 bulan sudah la tidak kena bayar? Oh tiddaaaaakkkk.... Terbayang2 yours truly kena masuk lokap sebab gagal bayar hutang2 yang diri sendiri minta puji pigi cari. *Cue lagu* Tiwas! Tiwas!Koooootttooohhh!!!

Walaupun rasa macam cacing kepanasan terpaksa juga tunggu hari Isnin untuk settle hal ni. Malangnya pagi Isnin tu juga la mimpi sy paling enak, sedap dan nyaman (Sy mimpi yang sy buat presentation yang penting dalam auditorium dan semua orang termasuk bos2 besar sy impressed barabis. Nah, ndakkah sedap, enak dan nyaman mimpi begitu tu?) Selepas melipatkan diri dalam posisi sujud dengan alasan mau stretching (pedahal mau curi beberapa saat lg ngorok) akhirnya bangun juga.

Sorry, I'm digressing again. Jadi jumpa la kunu orang yang berkaitan di Bank Rakyat cawangan Keningau. Bagus juga jantung dia, dia bagi sy nombor talipon di cawangan Likas. Call la lagi di sana. Lepas sudah minta sambung, cakap hello, kasitau nama tu suma begini la dialog kami:

Me: Sy mau maklumkan yang sy tidak bekerja lagi dengan Kerajaan jadi sy akan bayar secara tunai mulai dari sekarang.
Abang Bank Rakyat: Kenapa quit dari kerajaan? Susah tu mau dapat. Kerja kah sekarang?
Me: *Suka hati sy la bah mau quit kah inda* Sy berhenti atas kemahuan sendiri. Inda, sy nda bekerja sekarang ni.
Abang Bank Rakyat: Sudah kahwin?
Me: *Uh, apa kaitan? Blur...* Sudah. (Okay, belum bah. Tapi sepa suruh dia tanya soalan yang bukan2? Sy jawab juga lah yang bukan2.. Haha.. Kotoh kena terek..)
Abang Bank Rakyat: Kalo puan tidak bayar, puan boleh bankrupt ni. Boleh kena saman, masuk penjara.
Me: *Uih uih uih.. Men geratak ko ah. Rilek ko geng* Bayaran tu tiada masalah encik. Sy cuma mau tau macam mana caranya, kalau ada apa2 dokumentasi yang perlu follow up. (Chewah! Jawab macam kaya ala Donald Trump. Pedahal tercungap2 juga kalo bukan sudah prepare duit untuk bayar)
Abang Bank Rakyat: Blah.. Blah.. Blah (Bagi penerangan)

Kalo abang Bank Rakyat tu mau tukar profesyen jadi detektif pun ada bakat kan? Sy pun nda pasti soalan2 dia tu soalan standard kah atau atas dasar 'kepenyibukkan' (Wujud kah? Hehehe..) diri dia sendiri jak. Walaupun sy mau jawab dengan cara hampir memaki tapi sy tetap try jawab dengan berhemah soalan2 dia tu. Cool.. Cool.. Nda berbaloi sy rasa kedut2 usia singgah awal di muka sy gara2 layan sangat karenah abang banker yang perasan diri dia detektif. Hehe..

Jadi itu jak lah cerita sy untuk kali ni. Until the next time. Cheers!